วันพฤหัสบดีที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2557

บ้าน : ได้เวลาปรับปรุงหรือยัง???

หลังจากได้ย้ายถิ่นฐานมาปักหลักในบ้านหลังนี้เกิน 10 ปี ผ่านเรื่องราวมากมาย สุข เศร้า เสียใจ เบื่อ บางเรื่องบางปัญหาก็ทำให้อยากย้ายบ้านไปอยู่ที่อื่นซะเลย แต่ด้วยความผูกพันหลายๆ อย่าง ทำให้ฉันทั้งรักทั้งเกลียดบ้านหลังนี้

...บ้านที่ทรุดโทรมไปตามกาลเวลา

ในตอนนี้ก็ทำให้คิดว่าเราน่าจะปรับปรุงบ้านให้ดีขึ้น แล้วค่อยๆ อยู่กันไปครั้งละวัน ชั่วโมง นาที วินาที



แผนแรกในการปรับปรุงบ้านของฉันก็คือทาสีด้านนอก เฉพาะชั้นล่างใหม่ ตั้งใจว่าจะทาเอง เลือกสีไว้แล้วตามภาพ ด้วยฝีมือมั่วๆ ภาพเลยออกมาได้แค่นี้แหละ แล้วค่อยๆ ขยับขยายทำส่วนอื่นๆ ต่อไป

ทำไปช้าๆ เหมือนหอยทาก เพราะยังมีงานอื่นที่รออยู่เช่นกัน


วันพุธที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2557

ดูหนัง : The Secret Life of Walter Mitty

บอกได้สั้นๆ ว่าชอบหนังเรื่องนี้ และไม่เคยคิดว่าเบน สติลเลอร์จะดูดีเท่านี้มาก่อน

เมื่อนึกถึงหนังที่นำแสดงโดยอดัม แซนด์เลอร์ กับเบน สติลเลอร์ ฉันก็มักจะนึกถึงหนังตลกที่ไม่ตลกเลยสำหรับฉัน (ฉันเป็นพวกไม่ขำกับมุกตลกคาเฟ่..คงพอนึกภาพออก) แต่กับเบน สติลเลอร์ดีกว่านิดตรงเรื่อง Night At The Museum ฉันรู้สึกว่าดูฮาดี ...เอ่อนะ ก็คงเรื่องเดียวแหละ

ดังนั้นเมื่อมีหนังของสองนักแสดงนี้ฉันจึงมักเลี่ยงไม่ดู

มาเรื่อง Walter Mitty เมื่อดูจากหนังตัวอย่างก็คิดว่าคงเป็นหนังแนวตลกอีกเช่นเคย ส่วนจะตลกหรือไม่ก็รอลุ้น



จะว่าไปหนังเรื่องนี้ไม่ใช่หนังตลกซะทีเดียว แต่เป็นหนังชีวิตของผู้ชายคนหนึ่งที่หากว่าเส้นทางชีวิตพลิกผันไปอีกทาง เขาอาจเป็นนักผจญภัยผู้ยิ่งใหญ่ทีเดียว จุดหักเหชีวิตของเขาเกิดขึ้นตอนที่พ่อของวอลเตอร์เสียชีวิตไปโดยไม่มีเงินเหลือเก็บในบ้าน เขาจึงเริ่มต้นทำงานเพื่อหาเลี้ยงครอบครัว อันประกอบด้วยแม่และน้องสาวอย่างจริงจังนับแต่นั้น

ความฝันของการผจญภัยในโลกกว้างจึงถูกจำกัดขอบเขตอยู่ภายในโลกส่วนตัว ในจินตนาการอันเจิดจ้าเปล่งประกาย เมื่อเป็นดังนั้นเขาจะหลุดเข้าไปและลืมเลือนโลกภายนอกจนหมด อันเป็นต้นเหตุของการล้อเลียนกันสนุกสนานจากกลุ่มผู้บริหารใหม่ของนิตยสาร Life ที่เขาทำงานอยู่

และก่อนที่นิตยสาร Life เล่มสุดท้ายจะตีพิมพ์ (แล้วแปลงสภาพเป็น Life Online) ฌอน โอคอนเนล ช่างภาพชื่อดังก็ส่งภาพชุดสุดท้ายมาที่นิตยสาร พร้อมระบุว่าภาพปกฉบับสุดท้ายต้องเป็นภาพจากฟิล์มภาพที่ 25 แต่ฟิล์มหมายเลข 25 กลับไม่ได้อยู่ในม้วนฟิล์มที่ส่งมา


ในช่วงชุลมุนของการปรับเปลี่ยนองค์กรและการไล่ปลดคนงาน วอลเตอร์ถูกกดดันจากผู้บริหารคนใหม่ให้ต้องหาฟิล์มที่ 25 มาให้ได้ แรงกดดันนี้ส่งให้เขาได้ออกไปผจญภัยในโลกของความเป็นจริงที่เขาไม่เคยคิดที่จะทำมาก่อน เพื่อค้นหาฌอนและฟิล์ม


ฉันชอบฉากผจญภัยช่วงที่เล่นสเก็ตบอร์ดมากๆ มันให้ความรู้สึกทั้งอิสรภาพและความเปราะบางไปพร้อมๆ กัน เพียงแค่พลาดเล็กน้อย คนบนบอร์ดก็จะลงไปคลุกฝุ่นในสภาพที่คงไม่น่าดูนัก แต่ด้วยความเชี่ยวชาญของวอลเตอร์ เขาจึงพาตัวเองออกค้นหาฌอนได้อย่างตลอดรอดฝั่ง สิ่งนี้จึงให้ภาพของวอลเตอร์อีกด้านว่าเขาไม่ใช่แค่คนแหยๆ ที่ทำงานในห้องใต้ดินของตึกใหญ่โต

(อยากเล่นมั่งจัง ทุกอย่างเลยทั้ง สเก็ตบอร์ด สเก็ตน้ำแข็ง เซิร์ฟบอร์ด สโนวบอร์ด แต่ฉันคงเป็นยิ่งกว่าวอลเตอร์ ที่ได้แต่คิด เล่นไม่เป็นเอาซะเลย ตอนวัยรุ่นเคยเล่นสเก็ตล้อ เล่นพอได้และทิ้งมานานนับสิบปี คงไม่ต้องคิดจะกลับไปเล่นอีก "ป้ากระดูกหักเพราะเล่นสเก็ต" คงเป็นพาดหัวข่าวที่ฮาดีพิลึก 5555)

เรื่องที่ดูราวกับแนวเหนือจริงของเรื่องนี้ก็คือ โทรศัพท์มือถือของวอลเตอร์ใช้งานได้ตลอด ตกน้ำก็ยังไม่เสีย ผ่านไปนานแค่ไหนแบตก็ไม่หมด อยู่ที่ไหนก็โทรติดทุกที โทรศัพท์ยังคงอึดทนทานจริงๆ และใช้งานได้ดีมากๆ ถ้าในโลกแห่งความเป็นจริงเป็นแบบนี้ก็คงดี

ด้วยการตามหาฌอนและฟิล์ม 25 เขาจึงได้โอกาสพูดคุยกับเชอริล ผู้หญิงที่เขาแอบชอบในที่ทำงานเดียวกัน เพื่อช่วยกันตามหาอีกทางหนึ่ง

ฉากตลกก็มีในเรื่องนี้ บางฉากก็ชอบ (เช่นฉากแกะร้องตอนเขาทำจักรยานล้ม) บางฉากก็น่ารำคาญ (ตอนคิดว่าตัวเองเป็นเบนจามิน บัตทอน)

ชีวิตการทำงานของวอลเตอร์จืดๆ ชืดๆ ไร้สีสัน ไม่มีใครให้ความสนใจ แต่กลับมีคนที่ยิ่งใหญ่อีกหนึ่งคนที่มองเห็นความสำคัญของเขา นั่นคือฌอน แม้จะไม่เคยพบกันจริงๆ มาก่อน แต่ฌอนกลับมองลงไปเห็นถึงความยิ่งใหญ่ของวอลเตอร์ได้


หนังเรื่องนี้กำกับการแสดงโดยเบน สติลเลอร์ ดัดแปลงจากเรื่องสั้นชื่อเดียวกันเขียนโดย James Thurber ในปี 1939 และเคยมีการนำมาสร้างเป็นหนังมาก่อนหน้านี้ในปี 1947 เพลงประกอบที่เด่นๆ คือ Space Oddity ของ David Bowie ที่นำมาร้องใหม่ น่าฟังอย่างยิ่ง


วันศุกร์ที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2557

ต้นไม้ : กลับคืนสู่สังเวียน

นานมาแล้วที่ฉันชอบปลูกต้นไม้ ทุกบ้านที่ฉันไปอยู่ต้องมีต้นไม้ เมื่อมีบ้านของตัวเองก็เลยปลูกซะมากมายจนไม่มีที่เดิน บางต้นไม่คิดว่าจะใหญ่มากขนาดนี้ เหนื่อยกับการตัดแต่งมากขนาดนี้ จนถึงวันที่จำเป็นต้องตัดโค่นมันลงก็ถึงกับน้ำตาตก ก็มันมีชีวิตเหมือนกันนี่นา 

จนมาช่วงหนึ่งที่ฉันเบื่อการปลูกต้นไม้ คงเนื่องจากความเหนื่อยกับการต้องดูแลหลายอย่าง ช่วงนี้ฉันก็จะเลิกซื้อ เลิกขยาย ปลูกเท่าที่มี เมื่อผ่านปีน้ำท่วมใหญ่ 54 สายน้ำช่วยกำจัดต้นไม้ไปจากบ้านอีกหลายต้น จริงๆ เคยคิดถึงขนาดอยากจะย้ายไปอยู่คอนโด เพราะขนาดที่เล็ก ดูแลทำความสะอาดง่าย

จึงตั้งใจว่าพอแล้วล่ะกับต้นไม้

มาวันนี้ฉันก็คืนกลับสู่สังเวียนอีกรอบ หลังจากงานอดิเรกทำขนมไม่ได้ผล มันเหนื่อยและน่าเบื่อกว่าปลูกต้นไม้ซะอีก

เมื่อวันพุธที่ผ่านมาตั้งใจไปหาซื้อแอฟริกันไวโอเล็ตที่สวนจตุจักร รวมถึงกล็อกซีเนีย แต่กลับกลายเป็นอย่างอื่นซะนี่ นั่นคือ บรอมีเลียด ทิลแลนเซีย และกล้วยไม้ ทุกอย่างเน้นปลูกบนกาบมะพร้าวทั้งนั้นเลย น่าแปลกใจอยู่เหมือนกัน ส่วนบีโกเนียก็ซื้อมาทดแทนแอฟริกันไวโอเล็ต ดูแล้วจะสวยกว่าอีกด้วย และพริกขี้หนูสวนนี่สำหรับป๋า ผู้รักความเผ็ดเป็นชีวิตจิตใจ (และพริกที่บ้านก็ล้มหายตายจากไปซะหมด)

หลังจากนี้ก็จะมีเรื่องราวของต้นไม้มาเขียนอยู่อย่างต่อเนื่อง ...ถ้าไม่ขี้เกียจซะก่อนนะฉัน