เหมียวแอบเซฟฟี่
คนเราต่างก็มีเรื่องที่กลัวต่างกันไป บางคนกลัวนก กลัวหนอน กลัวจิ้งจก กลัวกิ้งก่า กลัวความสูง กลัวความเตี้ย กลัวฟ้าร้อง กลัวถูกทิ้ง ฯลฯ แมว ๆ เองก็มีเรื่องที่กลัวต่างกันไปไม่เหมือนกัน
ปกติแล้วแมวมักกลัวน้ำ
3 แมวของเราก็เช่นกัน ตอนที่ฝนตกพวกมันมักวิ่งแจ้นกลับบ้านแทบไม่ทัน หรือไม่งั้นก็กลัวเกินกว่าจะวิ่งออกจากที่หลบฝนเพื่อเข้าบ้าน เจ้าทิ้งเองก็เคยไปติดอยู่ใต้ท้องรถของเราตอนฝนตก ตกนานเข้าน้ำก็เริ่มนองพื้นไหลเข้าไปใต้ท้องรถ ยิ่งนองเยอะเจ้าทิ้งก็ยิ่งหลบลึกเข้าไปข้างใน เรียกก็ไม่ยอมเข้าบ้าน จนตอนหลังคงหมดทางหนีแล้วก็เลยตัดใจวิ่งจู๊ดกลับเข้าบ้าน
สำหรับตัวที่กลัวอะไรแปลก ๆ ก็มีเจ้าชูเนี่ยแหละ มันกลัวคนเอาผ้ามาคลุมตัวมัน
ตอนแรกที่มาใหม่ ๆ เราไม่รู้ ปกติเคยเล่นกับเจ้าเหมียวและเจ้าทิ้งบ่อย ๆ โดยการเอาผ้าคลุมตัวมันไว้แล้วเอานิ้วกด ๆ บนผ้าให้มันไล่งับนิ้ว ปรากฏว่าพอเอาผ้าคลุมเจ้าชู มันสติแตก ดิ้นรนเป็นการใหญ่เพื่อสลัดตัวเองให้หลุดจากผ้า พอหลุดออกมาได้ก็วิ่งหนี หลังจากนั้นเราจึงลองดูอีก 2-3 ครั้ง ก็เห็นว่ามันกลัวจริง ๆ เลยเลิกเล่นกับมันแบบนั้น
นั่นคือเรื่องที่รู้ว่ามันกลัว แต่ก็มีหลายอย่างที่จู่ ๆ ก็เกิดกลัวขึ้นมาแบบไม่มีเหตุผล กลัวเป็นครั้งคราวทำนายได้ยาก ครั้งหนึ่งมันเกิดกลัวกระดาษหนังสือพิมพ์ขึ้นมาทั้ง 3 ตัวซะงั้น
วันนั้นเราซื้อปลาทูมาแกะให้แมวกินเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศจากอาหารเม็ดไปเป็นอาหารอื่นบ้าง จะได้ไม่เบื่อนัก ก็เลยปูกระดาษหนังสือพิมพ์แล้ววางจานใส่ปลาทูไว้บนหนังสือพิมพ์อีกที เพื่อกันหกเลอะเทอะ
ผลก็คือทั้ง 3 ตัวอยากกินปลาทูกันอย่างออกนอกหน้า แต่ไม่ยอมเดินเข้าไปในรัศมีของกระดาษหนังสือพิมพ์ ได้แต่นั่งล้อมวงกันรอบกระดาษ นั่งน้ำลายไหลยืดมองปลาทูที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม
สักพักเจ้าจอมตะกละของเราก็ทนไม่ได้ คงคิดว่าตายเป็นตาย
เจ้าชูค่อย ๆ แหย่เท้าวางลงบนกระดาษหนังสือพิมพ์อย่างลังเล รีบฉกปลามาไว้ในปากแล้วกระโจนออกนอกกระดาษหนังสือพิมพ์อย่างไว กลัวอะไรกันนักนะ จนตอนหลังต้องเก็บกระดาษหนังสือพิมพ์ แล้ววางจานปลาไว้บนพื้น แมวทั้ง 3 ถึงมากินกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตากันได้ซะที
อีกครั้งฉันเอาหมวกแก๊ปครอบปิดหัวน้องทิ้ง พี่เหมียวที่กำลังเดินเข้าไปหาถึงกับหยุดชะงักโดยพลัน ทำหน้าตาตื่นสุดขีด หางฟู เตรียมออกวิ่ง ฉันเลยเอาหมวกออกจากหัวเจ้าทิ้งก่อนที่มันจะกลัวจนเลยเถิด เหมียวก็ยังไม่เลิกกลัว จนต้องอุ้มมันเข้ามาดมหัวบุญทิ้งนั่นแหละถึงเลิกกลัว
บางครั้งสิ่งแปลกปลอมก็เกิดจากน้ำมือของพวกเราเอง วันนั้นป๋าเช็ดรถ ก็เลยเอาผ้าที่วางปูไว้บนแผงหน้าปัดรถออก มันเป็นผ้าที่เป็นขน ๆ สีน้ำตาล เอาออกก็กะจะเอาไปซัก เลยกองไว้ก่อนใต้บันไดข้างตะกร้าผ้า
คืนนั้นเจ้าชูที่นอนทั้งวันก็ตื่นขึ้นจากการนอนมาราธอน มันเดินจะเข้าไปห้องครัวเพื่อกินอาหารต้อนรับการตื่น ระหว่างทางต้องผ่านกองผ้านั้น พอเห็นมันก็หยุดชะงัก หูหลุบลู่ไปด้านหลัง ค่อย ๆ ย่องเข้าไปหาอย่างระแวดระวัง ป๋าเห็นดังนั้นเลยได้โอกาสแกล้งแมว โดยเอามือแตะโคนหางพร้อมทำเสียง “ฟู่” มันสะดุ้งตัวลอย ถอยออกมานิดหนึ่ง แต่ก็ยังไม่ละความพยายาม
มันยังคงเดินเข้าไปหากองผ้าเพื่อสำรวจเช่นเดิม ป๋าก็ยังเมามัน แกล้งมันแบบเดิมอีก ครั้งนี้มันทั้งสะดุ้งทั้งขู่ “ฟ่อ” กับกองผ้า แถมยังเอื้อมมือไปตบกองผ้าอีก ป๋ายังจะเล่นอีกรอบเพราะเห็นเจ้าชูยังระแวงอยู่ แต่ก็ต้องเลิกเพราะฉันบอกป๋าว่าเจ้าเหมียวเตรียมพุ่งเข้าตบตีเจ้าชูถ้ามันยังขู่กองผ้าอีกรอบ
หลังจากธรรมชาติเรียกร้อง แม้ว่ามันจะยังคงระแวงกองผ้า แต่เจ้าชูคงหิวมากกว่ากลัว ดังนั้นมันก็ค่อย ๆ เดินเบี่ยงหลบกองผ้าไปยังห้องครัว สักพักเราก็ได้ยินเสียง “กรอบแกรบ ๆ” ดังลั่นออกมาจากในครัว สงสัยว่าคงกินแก้เครียด
ส่วนเรื่องที่ทั้งแมวและคน (ฉันเอง) กลัวพอ ๆ กันก็คงเป็นเสียงฟ้าร้อง ฟ้าที่นั่นร้องดังและชัดเจนเอามาก ๆ บางครั้งแสงและเสียงมาเกือบพร้อม ๆ กัน เสียงดังฟังชัด ทำให้ทั้ง 3 แมวกับฉันอีกหนึ่งคนไปซุกกันอยู่ตรงมุมหนึ่งของบ้าน เพื่อหลบเสียงฟ้าร้องโดยพร้อมเพรียงกัน
0 ความคิดเห็น