บุญทิ้งผู้ชอบที่แคบๆ
เวลาใครพูดถึงแมวก็ต้องคิดถึงความซนของแมว ยิ่งซนจนทำให้ข้าวของแตกยิ่งมีเยอะ ถือว่าบ้านเราโชคดีหน่อยที่แทบไม่มีอะไรเสียหายเนื่องจากแมวเลย ทั้งที่มันก็ซนกันเข้าขั้นทีเดียว
ตอนมาใหม่ๆ เจ้าเหมียวก็ซนมากกกกก วิ่งไปวิ่งมา พยายามจะเดินบนราวตากผ้าของบ้านข้างๆ จนห้อยต่องแต่ง มุดเข้ามุดออกกระเป๋า กล่อง ใต้ผ้าเช็ดพื้น หลังเก้าอี้ ฝนเล็บกับกระเป๋า แผ่นไม้ เบาะเก้าอี้ พออยู่ไปนานๆ ชักไม่ชอบเล่นตัวเดียวแล้ว ต้องมาชวนหม่าม้าเล่น ไอ้เราก็ต้องทำงานไม่ค่อยได้ไปเล่นกับมันนัก ที่สำคัญก็คือพอไปเล่นโดยใช้กิ่งไม้วิ่งลากไปบนพื้นล่อให้เจ้าเหมียววิ่งไล่ กว่ามันจะวิ่งไล่ก็เล่นเอาฉันหอบแฮกด้วยความเหนื่อยซะก่อน
เหมียวชวนฉันเล่นบ่อยครั้งแล้วไม่ไปก็ชักหงุดหงิด กระโดดตบได้ยันต์ 3 แถวไปหลายรอบ จนฉันต้องลักพาตัวเจ้าทิ้งมาอยู่เป็นเพื่อน
ตอนเจ้าทิ้งมาอยู่ใหม่ๆ เจ้าเหมียวก็ยังเล่นกับเขาไม่เป็น วิ่งไล่กันสักพักเจ้าทิ้งก็จะกระโดดกอดพี่เหมียวด้วยท่าไม้ตาย ท่านอนตะแคง หันหัวไปคนละทาง ใช้ตีนหน้าเหนี่ยวคอแล้วใช้ตีนหลังถีบหัวพี่เหมียวตึกตักๆ แรกๆ เจ้าเหมียวเล่นไม่เป็นก็ชักหงุดหงิด พานจะตบเจ้าทิ้งให้ พอหลังๆ เล่นเป็นก็เลยจะเห็นเจ้าเหมียวกับเจ้าทิ้งถีบหัวกันและกันตุบตับๆ
จริงๆ เรื่องวิ่งเล่นตัวเดียวก็ทำกันเป็นทุกตัวแหละ แต่ที่ถือว่าเก่งที่สุดคงไม่มีใครเกินเจ้าชู นั่นคือเล่นตัวเดียวได้เรื่อยๆ ความคิดสร้างสรรค์ไม่สิ้นสุด ใครไม่เล่นด้วยก็ไม่ง้อ วิ่งไล่งับเศษกระดาษ ตะกุยใบไม้ เขี่ยเศษผ้าเล่น ถ้าไม่มีอะไรให้เล่นจริง ๆ มันจะวิ่งไล่งับหางตัวเองวนไปเรื่อยๆ จนกว่าจะเหนื่อยก็พัก จากนั้นก็เริ่มวิ่งต่อ หรือไม่งั้นก็วิ่งไปวิ่งมา กระโดดดึ๋งดั๋งๆ ไปทั่ว ช่างน่าอิจฉาเป็นที่สุด
เมื่อก่อนไม่ค่อยมีตังค์ เราก็ไม่ได้ซื้อของเล่นมาให้แมวเล่นสักเท่าไร พอตอนหลังเริ่มมีตังค์บ้างก็ซื้อของเล่นมาให้ ของเล่นที่วางกลิ้งหรือวางไว้ให้มันเล่นเอง มันมักจะไม่ค่อยชอบ ตบหรือเขี่ยดูครั้งสองครั้งก็เลิก
ยกเว้นของเล่นจำพวกที่ต้องให้คนมีส่วนร่วมด้วยถึงจะถูกใจเหล่าแมว เช่น เบ็ดตกแมว หรือไม้ที่เป็นพู่
ส่วนสถานที่เล่นที่ไม่มีใครเหมือนก็คงเป็นบนสแลนท์ขึงกันแดดให้รถตอนอยู่บ้านต่างจังหวัด ตัวที่ขึ้นไปวิ่งเล่นก็คือเจ้าทิ้ง ด้วยความที่น้ำหนักน้อยกว่ามาตรฐานแมวบ้านนี้ มันก็เลยปีนขึ้นไปบนเสาโรงรถที่ด้านบนขึงสแลนท์ไว้ มันวิ่งไปวิ่งมาบนสแลนท์นั่นแหละ เสร็จแล้วก็นอนบนนั้นซะเลย
ดังนั้นรางวัลสร้างสรรค์อันดับ 1 ขอมอบให้เจ้าทิ้ง
ตอนย้ายมาอยู่บ้านแม่ ตรงหน้าต่างมีผ้าม่านที่ทำเองอยู่ผืนหนึ่ง ใช้ห่วงพลาสติกเย็บติดกับผ้าม่าน แล้วสอดไว้ในรางอะลูมิเนียม ด้วยความที่เกะกะป๋าก็เลยจับมัดเป็นปมไว้ เช้าวันหนึ่งตื่นเพราะเสียงกรอกแกรกๆ ลืมตาเห็นเจ้าชูนั่งบน 2 ขาหลังอยู่บนชั้นวางหนังสือ เล็บของขาหน้าข้างหนึ่งติดอยู่บนปมของผ้าม่าน ขาหน้าอีกข้างห้อยต่องแต่ง เสียงกรอกแกรกๆ ที่ได้ยินคือเสียงที่เจ้าชูพยายามจะดึงขาออกจากผ้าม่าน แต่ผ้าม่านก็เลื่อนตาม ฉันต้องรีบลุกมาปลดเล็บมันออกก่อนที่รางผ้าม่านจะหลุดออกมาทั้งแผง
ของเล่นบางอย่างก็เกิดขึ้นด้วยความบังเอิญ วันหนึ่งตอนป๋าเปิดไฟฉายส่องด้านหลังคอมพิวเตอร์เพื่อหาช่องเสียบยูเอสบี ตอนวาดแสงไฟฉายไปตามพื้น เจ้าชูมองตามตาเป็นมัน ป๋าก็เลยเอาไฟฉายล่อมันไปตามพื้น มันวิ่งไล่แสงเหมือนแมวบ้า วิ่งล้มลุกคลุกคลานไม่ยอมหยุด
จากนั้นเราก็เพียรหาไฟฉายมาเล่นกับมันตลอด ทั้งแบบไฟฉายธรรมดาและแบบเป็นจุดแสงสีแดง ข้อดีก็คือแมววิ่งแต่คนไม่ต้องวิ่ง ไม่เหนื่อยดี
แต่มีบางครั้งนะแกว่งมือล่อไปล่อมาจนเมื่อยมือ แมวก็ยังไม่ยอมวิ่ง
เรื่องของเล่นแมวนี่เป็นเรื่องที่เดาใจได้ยากเอาจริงๆ บางครั้งอุตส่าห์ตระเวนหาซื้อมาให้มันเล่น ราคาก็ไม่ใช่น้อย พวกมันกลับไม่แล แต่กับของที่ไม่ได้ตั้งใจวางไว้ จำพวกลังกระดาษ ถุงพลาสติกหูหิ้ว เศษกระดาษ เศษเชือกเก่าๆ พวกนี้มันเล่นกันซะสนุกสนาน หลังๆ นี่เริ่มงอน (คนนะที่งอน) ไม่ซื้อไม่เซ้อมันละ เอาเชือกที่มีให้มันเล่นเนี่ยแหละดีแล้ว
0 ความคิดเห็น