หนึ่งวันในเมืองใหญ่

สุดสัปดาห์ที่ผ่านมามีอันต้องระเหเร่ร่อนอยู่ในเมืองใหญ่ด้วยความเห็นแก่กินล้วนๆ เรื่องมันเริ่มมาจากได้บัตรบุฟเฟ่ต์มาจากพี่สาว ราคาของบุฟเฟ่ต์ก็ราว 2 พันกว่า ได้มา 1 ใบถ้วนๆ ชวนแฟน แฟนก็ไม่ไปด้วย ด้วยราคาที่ต้องซื้อเพิ่มคือ 2 พัน ชีวิตคนรวยก็งี้แหละ 555

หลังจากรีรอจนบัตรเกือบหมดอายุ เราก็ได้ฤกษ์ไปกินซะที เป็นบุฟเฟ่ต์ ที่โรงแรมพูลแมน รางน้ำ รีรอก็เพราะงี้แหละ เดินดุ่มไปกินบุฟเฟ่ต์ในโรงแรมหรูคนเดียว ใช่เรื่องที่ทำกันบ่อยๆ ซะที่ไหน ชีวิตคนรวยก็งี้แหละ 555 (เขาบอกว่าให้พูดดีๆ กับตัวเอง แล้วจะเป็นตามที่พูด)

ช่วงสายมีเรียนชี่กง ที่ศูนย์ชี่กงอาจารย์หยาง ถนนทรัพย์ วันนั้นเลยต้องออกจากบ้านแต่เช้า ด้วยความที่ขี้เกียจเดินทางไปกลับ บุฟเฟ่ต์เริ่มตอน 6 โมงเย็น ดังนั้นตั้งแต่บ่ายโมงจนถึง 6 โมงเย็นเราต้องหาเรื่องไปโน่นนี่นั่นเพื่อฆ่าเวลา (และดูจะฆ่าตัวเองด้วยเลย)

ไปทั้งสามย่านมิตรทาวน์ สยามพารากอน อนุสาวรีย์ชัย คิดว่าไม่เท่าไร แต่เอาเข้าจริงๆ เมื่อยนะเนี่ย มีแอบนั่งบ้างเท่าที่สถานที่จะอำนวย จนไปปิดท้ายนั่งรอเวลาที่โรงแรมพูลแมน เป็นการนั่งที่สบายที่สุดของวัน และรอเวลาเข้าไปกิน

วาร์ปข้ามไปตอนกิน

อาหารเขาเยอะมาก หลากหลาย พนักงานจัดที่ให้เราเป็นส่วนตัวเพราะไปคนเดียว คอยเวียนมาคุย (จริงๆ เขาก็คุยกับทุกโต๊ะแหละ) พนักงานทุกคนน่ารัก อัธยาศัยดี เราน่ะเห็นอาหารก็อยากกินโน่นนี่นั่น แต่ด้วยความเป็นคนที่กินไม่เยอะ ยิ่งมื้อเย็นยิ่งกินน้อย (ปกติอยู่บ้านหลัง 5 โมงก็ไม่กินแล้ว)

กินอยู่เกือบชั่วโมง ทั้งกุ้ง ปู ปลาหมึก ซูชิ เนื้อแกะ (ลองกะเขามั่ง ไม่เคยกิน) ปลา ริซอตโต้ ขนมปัง ฯลฯ อย่างละนิดหน่อย จนเริ่มอิ่ม เห็นพิซซ่าน่ากินมาก แต่ดูแล้วคงไม่รอด เลยขอผ่าน เห็นตู้ชีสเอาตอนหลัง เสียดายจังอดกิน 555

ที่ชอบมากคือขนม อร่อย อยากกินอีก แต่ ณ ตอนนั้นคือไม่ไหวแล้ว กินชาปิดท้ายเผื่อจะช่วยย่อย จริงๆ ถ้าไม่รีบก็นั่งได้ถึง 4 ทุ่ม เห็นน้องพนักงานบอก แต่นั่งไปคงหลับ 555

ออกจากโรงแรมตอนฟ้ามืดแล้ว ชีวิตแทบไม่เคยอยู่ห่างบ้านตอนฟ้ามืด ผิดกับสมัยทำงานใหม่ๆ ตอนนั้นไม่มืดไม่กลับบ้าน 555 อดีตที่ผ่านมาราวกับชาติปางก่อน

แล้วชีวิตก็ได้ออกจากเซฟโซนกับเขาอีกหนึ่งวัน สนุกดีเหมือนกันนะ มีใครอยากให้บัตรบุฟเฟ่ต์อีกมั้ยยยยย

ชื่อโพสต์ราวกับบ้านอยู่ไกลจากกทม. แต่อยู่แค่ปริมณฑลเองล่ะจ้า