เจนไหนๆ ก็ต้องทำมาหากินกันทั้งนั้นแหละ

หลายวันก่อนตอนกำลังขึ้นบันไดเลื่อน BTS ไปชานชาลา ได้ยินเสียงเรียก "แม่คะ แม่คะ" เราก็ไม่ได้สนใจ จนมีสะกิด หันไปเด็กวัยรุ่นอายุน่าจะไม่เกิน 22 ปี เรียกอยู่ "แม่คะตรงนี้ไป xx หรือเปล่าคะ" เราก็นึกพักนึง "อ่อ ใช่ค่ะ" แล้วพอถึงชานชาลาเราก็เดินปลีกตัวไป 

ฉันเป็นแม่ตั้งแต่เมื่อไรฟระ 555 

ปกติชีวิตมีแต่ลูกเป็นแมว แทนตัวเราเองว่า "หม่าม้า" ส่วนนังลูกๆ อาจเรียกเราว่า "นังทาส" ก็เป็นได้ 555 

วันนี้ก็ได้อ่านเรื่องความต่างและขัดแย้งระหว่างเจน อ่านไปก็ชักเบื่อๆ จะทะเลาะกันทำไมเนี่ย โซเชียลควรมีไว้เข้าสังคมแบบสนุกๆ หรือว่าการเถียงกันด่ากันมันสนุก??

การแบ่งเจนมันเริ่มมาตั้งแต่เมื่อไรเราก็ไม่รู้ แรกๆ ก็อินกับพวกนี้ แต่หลังๆ เริ่มคิดว่าทุกเจนมันก็มีทั้ง ดี-เลว, น่ารัก-น่ารังเกียจ, รวย-จน, ขยัน-ขี้เกียจ ฉลาด-โง่ ฯลฯ มีกันหมดแหละ เบื่อนักกับการประทับตราว่าเจนนี้เป็นแบบนี้ เจนนั้นเป็นแบบนั้น ปั่นกันอยู่ได้ (แถมยังมีพวกมาปั่นแยก หญิง-ชาย อีก เช่น แบบนี้ต้องผู้หญิงเป็นคนขับแน่) 

ตอนเริ่มมีอินเทอร์เน็ตใหม่ๆ ชอบมาก ด้วยความที่เมื่อก่อนแปลหนังสือ แปลโง่ๆ มาก็เยอะ เพราะไม่เคยไปต่างประเทศ ไม่เคยใช้ชีวิตที่นั่น ไม่มีเพื่อนเป็นชาวต่างชาติ ตัดฉากมา ณ ตอนนี้อ่านอะไรไม่เข้าใจก็เปิด google ได้คำตอบปั๊บ (แต่ไม่ได้แปลหนังสือแล้ว เหนื่อยมาก และยังโง่อยู่) 

เมื่อไม่นานมานี่อ่านข่าวที่เจนไหนเขียนไม่รู้ ประมาณว่า "ป้าวัย 42" หรือ "ยายวัย 50" แทบอยากตบปากนังเด็กพวกนี้ แต่ตอนนี้อ่านแล้วฮาดีอ่ะ 

นึกถึงเด็กวัยนี้ก็นึกถึงตัวเองตอนวัยรุ่น เราฟังเพลงยุคนี้แล้วกุมขมับ "เพลงเอี้ยะอะไรฟระ" ย้อนไปเมื่อก่อนพ่อแม่คงกุมขมับตอนเราฟังเพลงของเฉลียง 555

เอาเหอะ พิมพ์ 555 มันจะดูแก่ก็เรื่องของกรู ก็แก่จริงอ่ะ แก่กับตายมันเป็นสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้ เป็นกันทุกเจนแหละ เถียงกันอยู่ได้ ไปแกล้งแมวดีกั่ว

มิ้วจ๋ามาหาหม่าม้าเร้ววววว