ซื้อกระเป๋าทางเน็ต

นับตั้งแต่ลาออกจากงานมาดำรงตำแหน่งฟรีแลนซ์อยู่กับบ้าน ชีวิตส่วนใหญ่จะย้ายจากโลกจริงลงสู่โลกเสมือน ที่ดูเหมือนจะดึงดูดเวลาในชีวิตฉันไปจนหมด (รวมถึงดึงดูดเงินไปด้วยอีกเยอะ) เว็บหลักที่เขาประจำก็คือ facebook อยู่ได้ทั้งวันกับมัน รองลงมาก็คือหน้าเว็บเปะปะที่ส่วนใหญ่เป็นเว็บขายของบนเน็ต

ที่สำคัญก็คืองานที่ฉันทำแทบทั้งหมดต้องเปิดคอมพิวเตอร์ แต่พอเปิดก็มักจะท่องเน็ตเป็นสิ่งแรก จนเวลาผ่านไป 3-4 ชั่วโมง ยังไม่ได้เริ่มทำงานสักกะติ๊ดก็เหนื่อยล้าจนต้องพักทั้งคนทั้งเครื่อง

สักพักมาแล้วล่ะที่ฉันเริ่มไม่รู้จะดูอะไรบนเน็ต เฟซบุ๊คเริ่มกลายเป็นทั้งเรื่องน่าเบื่อและน่าติดตามในเวลาเดียวกัน พอหมดเรื่องที่จะดูก็สั่งตัวเองให้ปิดคอมพิวเตอร์แล้วไปหาอะไรทำ เพราะถ้ายังเปิดคอมพ์ไว้ก็จะไม่พ้นต้องท่องเน็ต

และพอปิดคอมพ์เพื่อไปหาอะไรทำ ไอ้อะไรที่ว่านั้นมักไม่เกิดขึ้น ฉันได้แต่ไปนั่งบื้อตื้ออยู่หน้าทีวีต่อ ทีวีดาวเทียมที่กดดูครบทั้ง 400 กว่าช่องก็ยังไม่มีอะไรที่ชอบ พอปิดทีวีก็นั่งบื้ออีก สงสัยเป็นอาการข้างเคียงของการติดเน็ต

อะไรๆ ที่ตั้งใจจะทำ ทั้งฝึกวาดรูป อ่านหนังสือ ฝึกเปียโน ทำสวน ฯลฯ ก็ไม่เคยได้ทำ แค่คิดก็แอบถอนหายใจแล้ว

มีอยู่ช่วงหนึ่งที่ฉันชอบซื้อข้าวของทางเน็ตมาก โดยเฉพาะช่วงแรกๆ ที่ลาออกจากงาน ช่วงนั้นยังมีเงินเก็บอยู่บ้าง ฉันเกิดอาการเบื่อเลยซื้อแหลก หมดเงินไปเยอะทีเดียว มาเริ่มซาเอาหลังจากนั้นสักพัก เนื่องจากเงินเริ่มร่อยหรอ ชักเสียดาย

มีอยู่ช่วงหนึ่งที่ฉันจะซื้อก็แต่ของที่จำเป็น พวกกาแฟคั่ว อุปกรณ์ชงกาแฟ หนังสือ ดีวีดี อุปกรณ์ทำสมุด (บางอย่าง) แต่ที่ไม่เคยซื้อเลยคือเสื้อผ้า รองเท้า กระเป๋า เพราะพวกนี้ชอบไปดูให้เห็นของจริงก่อน

มาพลาดเอาก็ไม่นานนี้แหละตอนที่อยากได้กระเป๋าใบใหม่จนหน้ามืดตามัว และเกือบจะพลาดซื้อรองเท้าอีกอย่าง ดีแต่ว่ายั้งไว้ทัน

สมัยก่อนฉันเป็นพวกชอบซื้อกระเป๋า ทั้งใบเล็กใบใหญ่ ซื้อบ่อย ใบไหนที่ชอบก็ใช้จนเก่าแล้วค่อยหาซื้อใบใหม่ บางใบซื้อมาไม่ชอบก็ยกให้น้องที่ทำงาน ส่วนใบที่ชอบมักเป็นพวกมือสอง มารามือจากการซื้อก็ตอนที่เริ่มแปลงสภาพเป็นพวกไม่สะสมข้าวของ เพิ่งกลับมาอยากได้อีกครั้งเพราะใบเก่าก็เริ่มจะเก่าสมชื่อ บางใบก็ขาด บางใบก็ซีด บางใบก็หนักเกินกำลัง (สังขารเริ่มไม่ให้) ไปเดินดูตามตลาดนัดแถวบ้านก็มีแต่กระเป๋าแบบผู้หญิง (เอ๊ะ หรือฉันไม่ใช่ผู้หญิงหว่า) หลังจากโละบางใบออกไปจากชีวิตแล้ว ฉันก็เริ่มออกหากระเป๋าแบบที่ชอบ

ฉันเป็นพวกชอบลุย กระเป๋าสไตล์ผู้หญิงหรือสไตล์เกาหลีไม่เคยชอบเลย ฉันชอบกระเป๋าผ้าแคนวาสแนวเท่ห์ๆ (แบบที่ผู้ชายใช้ได้) สะพายข้าง แต่หาตามตลาดไม่มี เลยหาดูทางเน็ต แล้วก็เจอเว็บหนึ่งที่ตรงใจ / ผ้าแคนวาส (ผ่าน) / สะพายข้าง (ผ่าน) / มีซิป (โทรไปถามเขาว่ามี-ผ่าน) / สีที่ชอบ (ผ่าน) / ใบไม่ใหญ่นัก (ผ่าน) / ราคาไม่แรงนัก (ผ่าน)

หลังจากลังเลเฉไฉโอ้เอ้จนรำคาญตัวเอง ฉันก็ตัดสินใจซื้อ สั่งเสร็จยังไม่ได้กระเป๋าเพราะต้องรอสั่งจากต่างประเทศ (สไตล์เกาหลีจนได้) พอมา ทางเว็บก็บอกว่าแบบที่ฉันสั่งไม่มีซิปด้านบน (ตอนโทรไปถามเขาบอกว่ามี) เลยจะเปลี่ยนแบบที่ใบใหญ่ขึ้นมาหน่อย เขาก็บอกว่าใบนั้นต้องรออีก (แว๊ ไม่รอแล้ว) เลือกไปมาไปได้ใบที่ใหญ่ขึ้น ทั้งยังสงสัยว่าจะใช้ได้หรือเปล่า ก็ลองดู เพิ่มเงินอีกนิดแล้วก็รอรับของ

วันรอรับของก็เป็นมหากาพย์อีกน่ะแหละ EMS ไทยก้าวไกลได้แค่นี้ ส่งจากจังหวัดทางภาคอีสาน EMS มาส่งที่บ้านอีก 2 วันถัดมา (นี่เร็วแล้วเหรอเนี่ย) ระหว่างรอก็ลุ้น ถึงกับเอางานลงไปนั่งทำชั้นล่าง รอให้น้องปณ.ขี่มอร์ฯ มาส่ง แล้วก็เห็นน้องเขาขี่มอร์ฯ ผ้านบ้านไป ฉิวววววววว

นึกว่าเขาจะไปส่งบ้านอื่นก่อนแล้วย้อนกลับมา รออยู่นาน เสียงมอร์ฯ ก็เงียบหาย เลยออกไปยืนดูตรงรั้ว น้องเขาหายไปแว้ว ไงล่ะ เช็คในเว็บก็บอกว่าเขารับมาที่ปณ.แล้ว สถานะ : รอจ่ายของ ก็ต้องมาวันนี้สิ หรือจะมาตอนเย็น

ปกติที่บ้านจะมาส่งของลงทะเบียนหรือ EMS ช่วงระหว่าง 11.00-14.00 น. อันเป็นช่วงอาหารกลางวัน ในวันที่ไม่คิดว่าจะมีอะไรมาส่งที่บ้าน พอกลับจากกินข้าวก็จะมาเจอใบรับของเสียบอยู่ในตู้ ต้องปุเลงไปรับวันถัดไปที่ปณ. แต่วันไหนที่รู้ว่าจะมีของมาส่งก็รอรับแบบไม่ยอมออกไปไหน เคยมีครั้งสองครั้งที่มาส่งเอาเย็นย่ำบ่าย 3-4 โน่น

ระหว่างยังสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น ก็มีรถปิกอัพต่อกล่องด้านท้ายติดโลโก้ปณ.ไทยพุ่งมาจอดหน้าบ้าน คนขับลงจากรถหยิบของมาให้ฉัน ฉันรีบวิ่งออกไปรับ พี่เขาก็ยกมือไหว้ก้มหัวให้อย่างสวยงาม พอเซ็นชื่อและรับของเสร็จก็ก้มหัวลงไหว้อย่างสวยงามอีกรอบ เล่นเอารับไหว้ไม่ทันทั้งสองครั้ง (ตกใจ)

พอเปิดกล่องด้วยความยินดีก็แทบหมดแรง สีที่เห็นในเว็บมันไม่ใช่สีนี้ สีในเว็บจะอ่อนกว่าอย่างเห็นได้ชัด จริงๆ มันก็สวยอ่ะนะ แต่ที่สำคัญคือมันใหญ่กว่าที่ระบุไว้ในเว็บและหนักมากกกก ทดลองใส่ของแบบฟูลออปชั่นลงไป ก็เห็นว่าคงไม่ต้องเดินไปไหน สะพายเสร็จก็นั่งลงกับที่เลย เพราะมันหนักจริง ตัวกระเป๋าเองก็หนักเกือบกิโลแล้ว (หนัก 9 ขีด) พอใส่ของเข้าไปหนักสุดๆ

วันรุ่งขึ้นก็เลยส่งของไปฝากขายกับน้องที่ต่างจังหวัด ตอนนี้เขาได้รับแล้วบอกว่าไม่รู้จะขายได้เมื่อไร ฉันเองก็ลืมไปว่างต่างจังหวัดอาจจะขายของราคาแพงขนาดนี้ลำบาก ตอนนี้ก็เลยได้แต่ทำใจ แล้วเตือนตัวเองไว้ว่าของบางอย่างไม่สมควรซื้อจากในเว็บ ตอนนี้ก็เลยหันกลับไปใช้กระเป๋าใบเดิมก่อน ให้ขาดจริงๆ ค่อยหาเดินหาซื้อจริง

ตอนซื้อของเหมือนซื้อง่าย แต่เวลาขายของทำไมขายยากจังน๊อ