โลกน่าเบื่อ กับตัวฉันที่น่าเบื่อยิ่งกว่า

พวกแปลกแยกในตัวคนเดียว

ออกไปไหนไม่ได้ใช่ว่าจะประหยัดเงินนะ ช็อปออนไลน์ง่าย สะดวก แต่ก็นะ รู้สึกว่าขาดสีสันยังไงไม่รู้สิ

ตัวฉันเองเป็นพวกชอบซื้อของแบบไปเดินเลือกซื้อ แต่ก็มีบางอย่างต้องเดินหาจนขาลากก็ไม่เจอ จนต้องยอมแพ้กลับบ้านมาสั่งซื้อออนไลน์จนได้ ไม่เคยเข้าใจตัวเองว่าทำไม๊ทำไมถึงได้ชอบ เดิน ซื้อของ จนต้องมาอยู่บ้านแล้วช็อปออนไลน์เนี่ยแหละถึงได้เข้าใจตัวเอง

สำหรับตัวฉันเอง เมื่อก่อนเว็บขายสินค้าออนไลน์มีไว้สำหรับการดูรายละเอียดสินค้า สเปค หน้าตา และที่สำคัญคือราคา เพื่อเตรียมตัวไว้ก่อนไปเผชิญหน้ากับแม่ค้าพ่อค้าตัวจริงเสียงจริง 

เหล่านี้สำคัญอย่างยิ่งโดยเฉพาะกับสินค้าไอที เช่น โน้ตบุ๊ค แท็บเล็ต กล้อง ฯลฯ ถ้าศึกษาสเปคไว้ก่อนจะดียิ่ง เพราะสมองฉันทำงานไม่ค่อยดี พอเจอคนขายยิงข้อมูลใส่แบบไม่ยั้ง สมองจะแสดงคำว่า error ขึ้นมาในทันที …เป็นเช่นนี้นั่นเอง

การไป เดิน ช็อปปิ้งสำหรับฉันคือการ เดิน อย่างแท้จริง คือเดินตะลุยไปตามร้านที่เล็งเอาไว้ บางครั้งอาจเจอช่วงขายสินค้าพิเศษ ก็อาจจะโฉบเข้าไปดู เผื่อจะได้อะไรติดไม้ติดมือมาบ้าง บางวันเดินจนขาลาก ทั้งเมื่อยทั้งเหนื่อย มันเป็นช่วงเวลาที่ทำให้ฉันรักบ้านมาก 

ฉันคงเป็นพวกสับสนในชีวิตประเภทหนึ่ง ตอนอยู่บ้านก็อยากออกไปข้างนอก แต่พออยู่ข้างนอกก็อยากกลับบ้าน 555

ฉันไม่ใช่พวกช่างคุย ไม่ชอบเข้าสังคม ไม่ชอบคนเยอะมาก ดังนั้นตัวเลือกในการไปซื้อของก็คือไปคนเดียว ไปวันธรรมดาที่คนส่วนใหญ่ทำงานกัน ห้างจะโล่งพอสมควร ไม่ใช่ว่าไม่มีคนนะ ต้องมีบ้างแต่ไม่เยอะ (เรื่องมาก) ไม่ต้องไปแย่งชิงกัน ยิ่งกับฉันที่ตัวเตี้ยเสียงเบา ถ้าหากผู้คนเยอะมากมายกว่าจะฝ่าฟันกระแสผู้คนเข้าไปสั่งของได้ ช่างเป็นเรื่องที่เหนื่อยหนักหนาจริง ๆ เลยนะ พาลจะโมโหเสียอีกด้วยเพราะโดนมองข้าม (เพราะเตี้ยเกินระดับสายตา 555)

การออกไปเดินตามร้านทำให้ฉันได้หยิบจับข้าวของที่อยากได้ หรืออาจจะไปเจอของที่ไม่ได้ตั้งใจจะซื้อ (แต่ดันได้ซื้อ) ได้ทดลองทดสอบด้วยสายตาและสัมผัสด้วยมือทำให้ตัดสินใจได้ดีกว่า

บางคนที่เป็นอินโทรเวิร์ตมักบอกว่าไม่ชอบอยู่กับคนแปลกหน้า แต่ฉันชอบอยู่ในหมู่คนแปลกหน้าที่ไม่รู้จักกัน ไม่ต้องหาเรื่องมาคุยเพื่อให้หายอึดอัดจากความเงียบ และต้องมีจำนวนคนที่เหมาะสมเพื่อกลมกลืนไปกับพวกเขาได้ ไม่เป็นที่สังเกต

ส่วนใหญ่ตอนออกจากบ้านฉันไม่ค่อยได้เข้าร้านนั่งกินอาหารสักเท่าไร เวลาในห้างหมดไปกับการเดิน สิ่งเดียวที่ชอบกินก็คือพวกเครื่องดื่ม

แต่กระนั้น ฉันก็ใช่จะตัดขาดจากการซื้อของออนไลน์ หลายอย่างที่หาซื้อไม่ได้ ฉันก็สั่งซื้อออนไลน์ มีช่วงเวลาหนึ่งที่สั่งซื้อจนน้องไปรษณีย์จำหน้าได้กันเลยทีเดียว

ตัดกลับมา ณ ขณะนี้  (ช่วงกักตัวจากโควิด)

ทุกครั้งที่มีคนมาส่งสินค้าที่บ้าน สิ่งแรกที่ต้องทำก็คือคว้าหน้ากากผ้ากับแว่นตา คว้าเงิน (ถ้าเก็บเงินปลายทางนะ) คว้ากุญแจบ้าน รับของแบบห่าง ๆ เอาของมาวางไว้บนโต๊ะตรงที่จอดรถ พ่นแอลกอฮอล์ เข้าบ้านไปล้างมือ+กุญแจบ้าน+แว่นตา สัก 1 รอบ ล้างน้ำกับสบู่

จากนั้นก็กลับออกมา ใช้คัตเตอร์ตัดกล่อง/ห่อ เทของในนั้นออกมา ถ้ามีบับเบิ้ลก็แกะออก ห่อข้าวของทุกอย่างยัดใส่กล่อง เอาไปตากแดด พ่นแอลกอฮอล์บนสินค้าอีกรอบ แล้วเข้าบ้านไปล้างมืออีก 1 รอบ

กลับออกมาข้างนอกอีกครั้ง หยิบสินค้าเข้าบ้าน ถ้าอะไรอยู่ในถุงพลาสติกซีลแน่นหนาเช่นอาหาร ก็จะใช้สบู่ล้างด้านนอก 1 รอบ ถ้าเป็นของทั่วไป ก็พ่นแอลกอฮอล์อีก 1 รอบ อะไรที่ตากแดดได้ก็วางตากแดดไว้ก่อน และ…ล้างมืออีก 1 รอบ และอีกหลายรอบเท่าที่ความระแวงจะทำงาน

Note ตอนกลับมาอ่าน — ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าจะล้างอะไรกันหลายรอบ 555

กว่าจะได้หยิบได้ใช้ข้าวของก็ถึงกับเหนื่อย มือเปื่อย น้ำหมดถัง รู้สึกประสาทเสีย

 

ซื้อกันมากมายทั้งของกินของใช้

ทำขนาดนี้ก็ยังไม่แน่ใจว่าปลอดเชื้อ และที่ทำไปก็ไม่รู้ว่าถูกต้องหรือเปล่า คนส่งก็ระแวงเรา เราก็ระแวงคนส่งและตัวสินค้า แล้วก็มานั่งคิดว่ามีเชื้อมั้ยเนี่ย? จนหมดสนุก หมดความสุขกับการซื้อของ

ทุกวันนี้ซื้อก็แต่เฉพาะกับของสำคัญ เช่นอาหาร หรืออย่างวันนี้ก็ได้รับเมาส์จาก OfficeMate เพราะว่าเมาส์ที่ใช้อยู่เสียกะทันหัน RIP

ชีวิตในใจกลางภัยพิบัติ

ชีวิตคล้ายกับช่วงน้ำท่วมใหญ่ปี 2554 บ้านเราก็อยู่ในเขตน้ำท่วม ชีวิตลำบากมาก บางครั้งต้องเดินระยะทางไกลแทนการนั่งรถ ตอนนั้นก็คิดถึงชีวิตปกติที่ขับรถออกจากบ้าน 10 นาทีถึงที่หมาย แทนที่จะเป็น 2 ชั่วโมงการเดิน โหยหาชีวิตปกติที่ไม่เคยเห็นค่า

ครั้งนี้ก็เช่นกัน เรียกว่า “โหยหา” ได้เลย โหยหาชีวิตปกติที่ไม่เคยเห็นค่า ต่างกับตอนน้ำท่วมใหญ่ตรงที่ ครั้งนี้เป็นวิกฤติที่มองไม่เห็นจุดที่มันจะจบได้ เป็นวิกฤตทั่วโลก นอกจากรอคอยวัคซีนที่ไม่รู้เมื่อไรถึงจะสำเร็จ

ฉันกับสามีจะติดโควิดก่อนวัคซีนสำเร็จหรือเปล่าไม่รู้ ก็ได้แต่ทำใจ ชีวิตฉันไม่ค่อยห่วงเท่าไร ห่วงก็แต่แมวเท่านั้นแหละ แมวที่เลี้ยงเป็นพวกเรื่องมากยิ่งกว่าฉันซะอีก แถมกลัวคน ถ้าต้องไปอยู่โรงพยาบาลใครจะมาดูแลพวกมันล่ะ

ผลพวงอีกอย่างจากการซื้อออนไลน์ก็คือ "ขยะ" จำนวนมาก