บันทึกไร้สาระ : โทรศัพท์เครื่องเก่า

ตั้งใจอยากซื้อโทรศัพท์เครื่องใหม่นานแล้ว เครื่องที่ใช้อยู่ Samsung A52 (ใช้มาแค่ 5 ปีเอง) ฝาหลังหลุด คือหลุดโบ๊ะออกมาเลย จนต้องเอาไปให้ที่ร้านในห้างติดกาวให้ใหม่ในเย็นวันนั้น เสียไป 300 บาท

เครื่องของเราไม่ได้ใส่เคสมานานแล้วตั้งแต่เครื่องเริ่มร้อนเร็วตอนถ่ายภาพ ก็เลยไม่มีอะไรยึดมันไว้

รอบสองห่างกันไม่ถึงปี เผยออีก ปรึกษาเพื่อนที่เคยรับซ่อมโทรศัพท์ เขาว่าอาจเป็นปัญหาจากแบตบวม เครื่องร้อน ก็เลยไปเปลี่ยนแบต แบตแท้ Samsung ที่ศูนย์เขาเลย ไม่กล้าใช้ของเทียบ กลัวระเบิด 

เปลี่ยนมาเครื่องก็ยังร้อนเหมือนเดิม เอ้า ใช้ไปก่อน

เครื่อง A52 เน้นถ่ายภาพเพราะถ่ายออกมาสวย เรายังมีอีกเครื่องรุ่น A13 ตกทอดมาจากแฟน เครื่องนี้เราไว้ใช้งานด้านอื่น สรุปคือไปไหนมาไหนต้องพก 2 เครื่อง หนักมาก และบ่อยครั้งที่เกิดอาการใจหายแว๊บ เพราะหาอีกเครื่องไม่เจอ มันไปซุกเล่นซ่อนแอบอยู่ในซอกลึกของกระเป๋า

ตั้งใจซื้อเครื่องใหม่ ใช้เครื่องเดียวไปเลย ไม่ต้องกังวลกับหลายเครื่อง เหนื่อยอ่ะ

วันนี้หมายมั่นปั้นมือจะไปซื้อเครื่องใหม่ ไปกับแฟน หลังจากศึกษาสเปคมาหลายเดือน 555 ราคาก็... อีกจิ๊ดเดียวก็ 2 หมื่น กะผ่อนผ่านบัตรเครดิต

ไปที่ฟิวเจอร์พาร์ค คิดว่าราคาก็เท่ากันทุกร้านทุกที่ แต่ร้านที่นั่นของแถมน่าจะเยอะ (หรือเปล่า??) ไปถึงก็ซื้อของกินก่อนค่อยไปดูโทรศัพท์

ระหว่างเดินซื้อของกิน ก็เกิดนึกอะไรไม่รู้ รู้สึกเสียดายเงิน 2 หมื่นที่ต้องใช้ไปกับอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์

ตลอดช่วงเวลาทำงานที่ผ่านมา ทั้งคอมพีซี โน้ตบุ๊ค โทรศัพท์ แท็บเล็ต พริ้นเตอร์ สแกนเนอร์ ฮาร์ดดิสก์ กล้องดิจิตอล และอื่นๆ มากมายหลายอย่าง ซื้อมาใช้น่าจะหลักหลายแสนบาท หรือถึงล้านหรือเปล่าก็ไม่กล้าคิด แล้วพอใช้ไปสักพักมูลค่าก็ลดลงฮวบฮาบ ตกรุ่นก็ต้องซื้อใหม่

แสนเสียดายเหลือเกิน ถ้าซื้อทองเก็บไว้ตั้งสมัยโน้นนนน ก็น่าจะได้หลายสิบบาทล่ะ

จึงกลับบ้านมาพร้อมของกินที่เราสองคนใช้ไทยพลัสไปเกือบหมดสิทธิ์ของวันนี้ (และเกือบหมดของเดือนนี้ด้วย) ส่วนหนึ่งก็โล่งใจกับการตัดสินใจ โดยเฉพาะเรื่องการย้ายข้อมูลโทรศัพท์มาเครื่องใหม่ แค่คิดก็เหนื่อยล่ะ 555

มันยังใช้งานได้เป็นปกติ แต่ก็นะ ตอนนี้ก็ได้แต่ไว้นั่งอาลัยแด่ปุ่มกดเปิด-ปิดข้างเครื่องที่หลุดหายตอนไปตราด เฮ้อ! อยากร้องไห้ Y_Y