ไปเที่ยวสะหงาด ที่บ้านแหลมมะขาม จังหวัดตราด ตอน 2 : ลง Sub Board และไปชมพระอาทิตย์ตก

ออกจากวัดแหลมมะขามก็ถึงเวลาได้ลงน้ำซะที จริงๆ เราก็ไม่ได้ลงหรอก ยืนพายอยู่บนเรือที่เรียกว่า Sub Board ตะหาก

Sub Board คืออะไร มันย่อมาจาก Stand Up Paddleboard คือกระดานทรงคล้ายเรือหรือเซิร์ฟบอร์ด จริงๆ ก็มีหลายรูปทรง วิธีเล่นคือให้คนยืนทรงตัวบนบอร์ดแล้วใช้ไม้พายยาวพายเหมือนเรือ เล่นได้ทั้งในทะเลสาบ แม่น้ำ และทะเล (นี่คือข้อมูลที่เรียบเรียงจากเน็ตนะคับ)

ตอนดูภาพก็คิดว่าน่าจะยืนทรงตัวยากมั้ยนั่น ทำไมไม่นั่ง อ่ะๆ เขาให้ยืนก็ยืน ก่อนลงน้ำเขาให้ใส่เสื้อชูชีพเทอะทะ นอกจากติดล็อกที่ด้านหน้าเสื้อ 3 อันแล้ว ยังต้องลากลอดหว่างขามาติดด้านหน้าอีก 2 อัน เพื่อกันเสื้อหลุด

แล้วก็เดินลงท่าน้ำ ก่อนอื่นเลย ต้องช่วยพี่แตนก่อนเป็นคนแรกเพราะกลัวล่วงหน้ามาแล้วหลายวัน ก็ช่วยเท่าที่จะทำได้ ส่วนใหญ่แล้วคนที่ช่วยเป็นคนในพื้นที่คือผู้ใหญ่สุเทพกับคนอื่น เราไม่รู้จะช่วยยังไงเลยหลบฉากมาอีกลำหนึ่ง แล้วก็ลงบอร์ดตามคำแนะนำของพี่ที่คอยดูแลอยู่

พอลงไป สิ่งที่ต้องทำก็คือพยายามทรงตัวให้อยู่บนเรือให้ได้ และจ้วงพายเพื่อบังคับเรือ พยายามเรียนรู้การจ้วงพายจากคนบนบกที่ตะโกนบอกกับการลองใช้เอง จนบังคับเรือได้ในระดับหนึ่ง

เราใส่หมวกแก๊ปแล้วก็สวม GoPro ทับด้านนอก เพื่อบันทึกภาพ ตอนกลับบ้านมาดูภาพเพื่อตัดต่อ ถึงกับเมาคลิป คลื่นไส้กันทีเดียวกับการส่ายไปมาของกล้อง ไม่น่าเล้ย สรุปว่ารูปของตัวเอง มีทีมงานคนอื่นถ่ายจากบนเรือและบนบกจ้า

เรานั้นมุ่งหน้าสู่พงหญ้า 555

ตอนบอร์ดค่อยๆ ลอยไปทางป่าโกงกางฝั่งตรงข้าม เราก็พยายามหาทางบังคับให้บอร์ดหยุดและถอยออกมาก ตอนนั้นก็ได้ยินเสียงร้องจากด้านหลัง ได้ข่าวว่าพี่แตนล้ม นับตั้งแต่นั้นมาพี่แตนก็นั่งพายมาตลอด น่าอิจฉาอยู่นะ ยืนพายเมื่อยอ่ะ แต่ไม่กล้านั่งกลัวบอร์ดพลิก

นั่งพายก็ดีเหมือนกันนะ

นอนยิ่งสบาย - ภาพจากทีมถ่ายภาพ

พี่กุ้งนี่ก็ยืนมาดีๆ อ่ะนะ แต่พอมากลางทางไปเจอรากของโกงกางที่พาดผ่านเกี่ยวจนเรือเอียงและตกลงในน้ำ พอขึ้นมาได้ก็เลยไม่ยืนอีกต่อไป แถมนั่งพายไปสักพัก พี่เขาก็นอนซะเลย

ยังกะเรฟูจีแอบเข้าประเทศ - ภาพจากทีมถ่ายภาพ

กำลังหนีด่าน ตม. 555 - ภาพจากทีมถ่ายภาพ

นี่คือทีมที่ลงไปถ่ายภาพ

สงบ

ช่วงที่พายไปเรื่อยๆ มีบางจังหวะที่ตัวเหมือนจะหงายไปด้านหลัง ต้องรีบทรงตัว บอร์ดก็จะเอียงไปมาอย่างน่าใจหาย แล้วต้องพยายามกระเถิบๆ ไปยืนจุดเดิมให้ได้

จากนั้นสมาชิกคนอื่นก็ทยอยกันพายตามมา

เงียบ

อยากนอนลอยตัวมองฟ้า มองต้นไม้

จริงๆ ร้อนมากตั้งแต่ไปเดินชมวัด อยากกระโดดลงน้ำแต่กลัวกลับขึ้นมาไม่ได้เพราะชูชีพมันใหญ่เทอะทะ เลยได้แต่ยืนพายไปเรื่อยๆ เมื่อยแล้วเมื่อยอีก แต่ก็สนุกดีนะ เงียบ ไม่มีเสียงเครื่องยนต์ เอาไว้แอบมองป่าโกงกางข้างทาง เผื่อจะเจอเพื่อนร่วมทาง ก็เห็นแต่รากโกงกางพัวพันกัน แอบสงสัยว่าถ้าเดินเข้าไปจะรอดมั้ยเนี่ย ทางเรียบๆ ยังสะดุดนะเรา

พี่เสื้อสีฟ้าคือครูฝึก

พายไปหลายโค้งน้ำอยู่เหมือนกัน มีครูสอนคนหนึ่งตามมาประกบ และมีเรือของทีมงานตามดูตลอด

พายจนเริ่มเย็นย่ำ ทางทีมงานจึงเอาเรือหางยาวลำใหญ่ออกมาตามเก็บสมาชิกบอร์ดกลับขึ้นเรือ มุ่งหน้าไปดูพระอาทิตย์ตกที่ปากน้ำคลองท่าประตู่

ตอนนี้เรามี GoPro ตัวเดียว (โทรศัพท์ทิ้งไว้ในรถตู้ แง) ที่แบตใกล้หมด จึงถ่ายภาพอะไรกลับมาได้น้อยมาก

เรือหางยาวลำใหญ่

น่าจะเป็นศาลที่ชาวเรือสร้างไว้

เรือพาพวกเราอ้อมโค้งน้ำหลายโค้ง ไปออกตรงปากน้ำฯ มองไปเห็นเกาะช้าง ที่นี่เรือดับเครื่องปล่อยให้เรานั่งมองขอบฟ้าที่ดวงอาทิตย์กำลังจะลับลา เราลงไปนั่งขอบเรือเอาเท้าจุ่มน้ำพักนึง น้ำอุ่น ไม่เย็นเลย อ่ะนะ พอได้บรรยากาศของน้ำทะเลกับเขาบ้าง

ระหว่างทางไป เราเห็นเหยี่ยวแดงบินโฉบผ่านหน้าเรือในระยะใกล้มองเห็นตัวได้ ตื่นเต้นมากๆ และตรงปากน้ำฯ นี้เราเห็นเหยี่ยวแดงในระยะไกลจำนวนมากมายทีเดียว มันกำลังบินกลับรังซึ่งก็คือยอดไม้โกงกาง เยอะจนอยากได้กล้องส่องทางไกลมาดู เพราะจากจุดที่มอง เราเห็นแค่นกบินในระยะไกล เป็นเส้นเหมือนตอนเราวาดรูปนั่นแหละ

ระหว่างทางเห็นเหยี่ยวแดง แค่ไม่กี่ตัวยังตื่นเต้นเลย

เหยี่ยวแดง - ภาพจากทีมงาน

ภาพจากทีมงาน

ที่เห็นคือนกเหยี่ยวแดงที่แตกฮือออกมาจากเสียงเครื่องเรือ - ภาพจากทีมถ่ายภาพ

ได้คุยกับคุณนก เขาบอกว่าเหยี่ยวแดงไม่ใช่นกท้องถิ่น แต่อพยพมาและพอมีคนให้อาหารก็เลยอยู่ที่นี่ไม่อพยพไปไหนแล้ว เท่าที่เห็นน่าจะนับร้อยตัวได้เชียว (แต่อย่าเชื่อความสามารถด้านการกะปริมาณของเรานะ มั่วตลอด 555)

ตรงนี้เราถ่ายภาพนิ่งได้เล็กน้อย และ GoPro ก็สิ้นชีพลง ณ ที่นี่ ทำอะไรไม่ได้เลยนั่งมองท้องฟ้า ก็ดีเหมือนกันนะ หยุดการพยายามทำอะไร เหลือแค่นั่งมองโง่ๆ ไปรอบๆ ชีวิตแบบโง่ๆ นี่ก็ดีนะ (จริงๆ เราก็โง่ๆ แบบนี้ตลอดอยู่แล้วล่ะ)

ช่วงนี้ทางกลุ่มเราก็สนุกสนานกับการที่คุณแอน-ทีมดูแลสื่อ อาสาออกเรือไปกับป้าคนขับเรือเล็ก ไปเป็นนางแบบประกอบฉากพระอาทิตย์ตกน้ำ คนบนเรือก็ตะโกนบอกทิศทางกันโหวกเหวก เรือเล็กไปไกลซะขนาดนั้นคงได้ยินหรอกนะ

เรือเล็กพาคุณแอนโฉบไปโฉบมาจนเหนื่อยแทน

คุณแอน - สาวเปรี้ยวทีมดูแลสื่อ

ตรงนั้นน่าจะเกาะช้าง มั้ง?

จนพระอาทิตย์เกือบตก ทีมงานก็ชักชวนกันกลับเพราะถ้ามืดกว่านี้จะเดินทางกลับลำบาก

ช่วงนี้นอกจากแบต GoPro หมด แบตในร่างของเราก็กำลังจะหมด เริ่มเป็นขีดแดงแล้ว จึงจำอะไรไม่ค่อยได้นัก จำได้แค่ว่ากลับโรงแรมมาเปลี่ยนเสื้อตัวเดิมโดยไม่อาบน้ำ กะมาอาบรวดเดียวหลังกลับจากกินข้าว

ร้านที่ทีมงานพาเราไปเลี้ยงมื้อค่ำอร่อยมากค่ะ ชื่อร้าน HAPA กลับมาห้องพักด้วยความอิ่มหนำ และคืนแรกผ่านไปอย่างกระสับกระส่าย ง่วงแต่นอนหลับไม่สนิท หลับๆ ตื่นๆ ตลอดคืน

สงสัยเพราะกาแฟแก้วที่กินตอนสายๆ แน่เลย